Ankitism

આજનો દિવસ એ ખુબ જ અલગ અલગ પ્રકારની લાગણીઓથી ભરેલો હોય છે, દર વર્ષે આ દિવસ ૨૭ માર્ચ ઘણા બધા મિક્સ ઈમોશનની રોલર કોસ્ટર રાઈડમાંથી લઇ  જાય છે. કારણ માત્ર વિશ્વરંગભૂમિ દિવસ હોવાનું નથી. પણ એ બધી લાગણીઓને એકસુત્રમાં બાંધી ને એને કઈ સર્જનાત્મક રસ્તા તરફ લઇ જવાની સુજ અને સમજ રંગભૂમિ એ આપી છે, ઘણા બધા મિત્રોનો એમાં સાથ રહ્યો છે. પણ રંગભૂમિ વગર આ લાગણી બીજા કોઈ સ્વરુપમાં બહાર લઇ મારા માટે અશક્ય હતી. મુઠ્ઠીને ગમે તેટલી કચ્ચીને બંધ કરી રાખીએ પણ એમાં કશું ટકતું નથી છેવટે તો નીકળી જ જાય છે, એના કરતા એ બધું જ છોડી દેવું અને આગળ વાધું એ જ જીવન છે, અને એટલે જ આજ ના દિવસે મારા બે નાટકો કે જે મારા થી ખુબ નજીક છે, જે નાટકો એ મને મારી ઓળખ આપી છે એ આજે અહિયાં મુકું છું,  જેને પણ આ નાટકોની ભજવણી કરવી હોય તેમને છૂટ છે. I want to Tweet.  But, I love you,

આમતો એક જ વારમાં બધું લખુવું યોગ્ય હતું, પણ બે ભાગ પાછળ મહત્વના અમુક કારણ છે. કારણ એક, અમુક અનુભવ હજુ થોડા શબ્દોના હકદાર છે, અને બે, એક પ્રસંગ વિષે લખવું કે ના લખવું એ અસમંજસ. છેવટે નક્કી કર્યું કે લખવું જ જોઈએ. દરેક સિક્કાની બે બાજુ હોય છે. મણીકર્ણિકા ઘાટ. આ ઘાટ ઉપર હિંદુ વિધિ મુજબ અંતિમ સંસ્કાર કરવામાં આવે છે, અહિયાં મૃત્યુ સરળ લાગે છે, સહજ લાગે છે. અહિયાં મૃત્યુ એક ઉત્સવ છે. સામન્ય રીતે મૃત્યુ સાથેની એક ખાલીપો તમને ઘેરી વળે છે, લાગે કે કઈક  અટકી ગયું છે, અને મારી સાથે કેમ  થયું જેવા કેટલાય પ્રશ્નોના વમળમાં તમે ખેચાતા જાઓ. પણ અહિયાં એક  સાથે એટલા બધા અંતિમ સંસ્કાર થઇ રહ્યા હોય કે તમને એવું ના લાગે કે તમે એકલા છો, ભલે વ્યક્તિઓ પરિવારો અલગ છે પણ લઘુત્તમ  સામાન્ય અવયવની જેમ દુઃખ પણ વહેચાઈ જાય છે. સતત તમને એ સત્યતા સમજાયા કરે છે કે આ અજુગતું નથી, જે જન્મ લે છે એ એક દિવસ મૃત્યુ પામે છે, દરેક જીવની એક એસ્ક્સ્પાયરી ડેટ નક્કી છે.  બીજું અહિયાં મૃત્યુ એ ઉત્સવ પણ છે, એક બે વાર અમે લોકો એ સાંભળ્યું કે નનામી ને ઢોલ નગારા સાથે લાવવામાં આવી છે, બધા જ નહિ પણ અમુક ચોક...

વારાણસી પહોચતાથી સાથે જ તમને લાગે કે તમે અનુરાગ કશ્યપની ફિલ્મનો કોઈ સબ પ્લોટ છો, ખાલી ખમ રાતનું એરપોર્ટ, એરપોર્ટનું પાર્કિગ ચલાવતા ઠેકેદાર, એમની હિન્દુત્વ ભરેલી આંખો, અને મન્ટું ડ્રાઈવર. કલાક સુધીનો ખાલીખમ્મ રસ્તો, એકલ દોકલ વાહન આંખના પલકારામાં નીકળી જાય. પોણો કલાક તમે એજ રસ્તા ઉપર ચુપચાપ ચાલ્યા કરો થોડી વાર પછી તમારામાં ભયની લાગણી પ્રેવશવા લાગે , આ ક્યાં જઈ રહ્યા છે ? રસ્તો સાચો છે ને?અકળાવી મુકે એવી શાંતિ અને ગાડીમાં ભોજપુરી ગીતોનો ધીમો અવાજ. અચાનક એક જ વળાંક સાથે તમે નીરવ શાંતિથી , ભયંકર પ્રચુર ઘોઘાટ અને ટ્રાફિકની વચ્ચે સપડાઈ જાઓ, ફરીથી એ જ સવાલો થવા લાગે, આપણે કોઈ ખોટી જગ્યાએ તો નથી આવી ગયા ને.? આ શેહેરમાં કઈ સુંદર કેવી રીતે હોઈ શકે ? ડ્રાઈવર  અજાણ્યા શહેરના એક ચાર રાસ્તે તમે ઉતારી દે. ગુગલ જણાવે કે તમારે તો હજુ અંદર જવાનું છે, પણ ત્યાં કોઈ ગાડી નહિ જઈ શકે, તમે રીક્ષા પસંદ કરો, એક રીક્ષામ સામાન અને તમે, જેવું શહેર રીક્ષાની બહાર એવુજ રીક્ષાની અંદર. રીક્ષામાં આગળ વધતા થોડા જ સમયમાં મને સુરત યાદ આવી ગયું, ચારે બાજુથી મા-બહેન,ભ અને ચ ના સ્વરો  ઓછા વધતા સ્તરે આવ...

નોંધ : આજે જે લખવું છે એ માત્ર ફિક્શનલ, પેહલો વિચાર છે , કોઈના ફોર્મેટ કે આઈડિયાનું મજાક બનાવવા કે હાની પહોચાડવાની કોઈ જ વૃતી નથી . છેલ્લા થોડા સમય થી હું લપ્રેક (લઘુ પ્રેમ કથા) વાંચી રહ્યો છું જે એક નવું ફોર્મેટ છે મારી જાણ છે ત્યાં સુધી ૩ પુસ્તક બહાર આવ્યા છે , અને મને ત્રણેવમાં ખુબ મજા પડી છે , સાચે તો મને ફોરમેટમાં જ મજા પડી છે. (જબરા ફેન ફીલિંગ ) લઘુ પ્રેમ કથા, આજ ના સમય માં એકદમ સાંપ્રત વાત છે, આજ કાલથી પ્રેમ કથાઓ લઘુ જ હોય છે. (અપવાદ બધે જ હોય છે). હવે એ ઉપર થી વિચાર આવ્યો કે જો લપ્રેક ગુજરાતીમાં અમદાવાદના બેકડ્રોપમાં લખાય તો સખત ફની થઇ જાય અને એના ઉપર થી આ એક વિચાર આવ્યો જે પેહલો વિચાર જ છે જે શેર કરી રહ્યો છું.  લપ્રેક ૧  પોપકોર્ન એ બેવ એક એવી ફિલ્મ જોવા માટે સીનેપોલીસ ગયા જેની સાથે એમને સીધા કે આડકતરા કોઈ લેવા દેવા નોહતા. એમને એટલી ખબર હતી કે આ ફિલ્મ જોવા ખુબ ઓછા લોકો આવે છે. અલ્ફા મોલ જેવી જગ્યા ઉપર ભીડ સારી એવી હોય છે એકલામાં પકડાઈ જવા કરતા ભીડ માં ખોવાઈ જવું, એ એને સારો ઓપ્શન લાગ્યો. બેવ જણ કોર્નર સીટ ની ટીકીટ લઇ ને પોપકોર્ન લેવા ગયા. ...

चल तुजे एक खुशखबरी सुनाता हूँ. अब उन सब बातोंमें मत जाना के इतने दिन कहाँ था ? क्या किया? तुजे तो पता है लॉस्ट हो जाना अब मेरा पात्र है. तुजिसे जो सिखा है. पर इस बार में लॉस्ट होने को नहीं गया था. इलाज के लिए गया था. फोन लगाने से पहले एक बार पूरा पढ़ ले. में अभी ठीक हूँ और ये इलाज बहोत इमोशनल लेवल पे है न के फिजिकल, तोह की चिंता मत कर. दरअसल पक चूका हूँ , मर चुका हूँ, और मुझे जीना है. में मानता हूँ के प्यार दुनियाकी सबसे खुबसूरत चीज़/ईमोशन है , लेकिन ये ही सबसे भद्दा भी है. में मानता हु अगर किसी से प्यार करो तो टूट के करो, पूरी शिद्दत से करो लेकिन ये ऊम्मीद मत रखोकी वो भी तुमसे इतना ही प्यार करे. अब ये जो सेकंड पार्ट है उम्मीद वाला वो साला डिफिकल्ट है. इतने साल तो कोई ख़ास दिक्कत नहीं हुई पर अब हो रही है. शायद में इनसिक्योर हो गया हूँ एसा मान सकती हो. पर कोई उम्मीद न रखना पोसिबल नहीं है, कुछ समय के बाद कुछ टूटने लगता है , आईने जेसा, और उस काच के टूकडे अंदर से चुभने लगते. और खून साला आँखों से निकलता है.  में अब इंतजार नहीं कर सकता, इसका मतलब ये नहीं है के कोई जवाब या रिएक्शन चाहता हू...

में बहोत थक चूका हु, अब बर्दास्त नहीं होता. तुम ये मत समजना के तुम्हारी वजह से ये सब लिख रहा हु. नहीं. मेने पहले भी कहा था के ये मेरी समस्या है और मेरी ही रहगी. हा , पर अब तक ये समस्या, जो मुझे आज से पहले समस्या नहीं लगी है वो मुझे दिक्कत दे रही है. पता नहीं लेकिन पिछेले कुछ दिनों से वो समस्या लग रही है. (शायद ये सुन के तुमको ख़ुशी भी हो ) पता नहीं पर एसा लगा रहा है मे जिन्दा नहीं हु , मेरे जिन्दा होने का एहसास में खो रहा हु. सिर्फ साँस लेना ही जिंदा होना नहीं है. ये बात तो में कुछ साल पहले वेंटिलेटर नाम के एक मशीन ने सिखा दी थी. खेर वहा नहीं जाते. दिक्कत ये है की अब थकान रहती है थोड़ीसी. ये इंतज़ार की वजह से नहीं. और ना ही एसी कोई उम्मीद जाग गई है के जिसके कारन तुम्हे  डर/दुविधा/चिंता एसा कुछ भी हो. पर तेरे न होने की कमी खुछ ज्यादा ही खलती है.  हां मुझे पता है तुम एसी ही हो. शिकायत नहीं कर रहा , हमारे रिश्ते में इसकी गुंजाईश नहीं है. रिश्ता ? हां रिश्ता. कभी कभी हम अपनी पसंद की जगह पर चाय या कोफ़ी के लिए जाते है और जिस टेबल पे हम रोज बैठते है , उस पर एक द...

It was a cold winter night in Ahmadabad . There was something unusual with the street lights. And I was not alone at local “tapari”, there was nothing unusual about it.  I was sitting there and having my routine evening chaay and cigarette.   Under a tree, not very far from me there were two boys and one of them was a great writer and critic (according to him). He was shouting, or I felt so. He was cribbing about a play. He abused the writer then came to director. i was done with my  two chaay and two milds and he was still abusing the director and his all recent production, then he came to the actor, and again he goes on and on. His voice was louder then before or I thought so. He said the actor was stupid, full, beep beep and immature beep and beep and one more thing beep. I was getting late. I went to that boy (self proclaimed critic, other one was just listing. I guess, this kind of people need someone for their mental masturbation, poor other guy) and said “...

I want everything. I want to play hero as badly as I want to play villain. I want my name in every project I hear. I want to leave every project. I want to run away. You can cut may toes eventhen I will run. I will run behind something(someone), don't ask me who is he/she or what is it as I don't know. But I want everything and I want to quit everything.

आज कल रहेता है थोडा सा, अंजान परींदे को प्यार करने का खोफ, प्यार करने के बाद रात का खोफ, जैसे अमावस की रात को सूरज का खोफ, आज कल रहता है थोडासा , साँस लेने का खोफ मेरे पते पे किसी ख़त के आने का खोफ, पुरानी एक प्यारी याद का खोफ, जैसे बूढ़े चूहे को भूखी खूंखार बिल्ली का खोफ, आज कल थोड़ासा रहता है , मेरा अपने जेसे होने का खोफ, तेरी आँखों में खुद को ना देख पाने का खोफ , जवान दिल को बूढ़े शरीर का खोफ, शाखों को पतजढ का खोफ, जैसे हर सिगरेट को जेसे आग का खोफ, नींद को सपनो का खोफ , सपनों को काच का खोफ, काच को भरोसे का खोफ , भरोसे को नींद का खोफ , जेसे हर रूह को परछाई का खोफ, आज कल रहता है थोड़ासा, जीने का खोफ

वो आसमा भी क्या ,वो ‌‍जमीं भी क्या जमीन है जिस्मो की कब्रमें जहा बस रूह जमी है ..वो आसमाँ आग में जली हो या , मिट्टी में दफ़न हो ये जिदगी भी क्या है , थोड़ी हड्डी है थोड़ी चमड़ी ....वो आसमाँ भी चांदी की उन रातो में अब तपिश बहोत रहती है तारे भी अब छुप गए है सुरज की करवट में .......वो आसमाँ भी गर्म सडको पे ठंडी सांसे जमी रहती है अब तो ख्वाइशेंभी पतरे के डिब्बोंमें कद रहती है .... वो आसमाँ भी

આજે જે કઈ પણ લખી રહ્યો છું એ વાર્તા , કલ્પના કે ફિક્શન નથી બસ લાગણીઓ છે, એના કરતાં પણ સ્પષ્ટ કહું તો માત્ર ગુસ્સો. બે એક દિવસ થી કામમા હતો એટલે ન્યુઝ જોઈ શકતો નોહ્તો માટે આજે સવારે ન્યુઝ જોયા ત્યારે ફરી થી લોકો રસ્તા ઉપર ભેગા થઇ ગયા હતા, વાત એ જ્ હતી પણ કદાચ એ મારા માટે પેહલા કરતાં પણ વધારે ક્રૂર હતી ,  ફરી એ જ્ શહેર. અને આ વખતે વિક્ટમ એક પાંચ વર્ષ ની છોકરી,  સાચું કહું છું રુવાંટા ઉભા થઇ ગયા હતા, પેહલા બે ત્રણ મીનીટ તો ન્યુઝ વાળા બીજુ શું બોલ્યા કઈ જ્ ખબર નથી પણ હા પછી ખબર પડી કે કોઈ ડીબેટ ચાલી રહી હતી , એ જ્ બધું પોલીસ રિપોટ નોહતી લખી રહી. કોઈક એમ એલ એ  એમ પણ કહ્યું કે આ તો પોલીટીક્સ થઇ રહી છે, ગાળ બોલવા ની ઈચ્છા થઇ ગઈ હતી , ઈનફેક્ટ બોલી પણ ગયો હતો, એક બાજુ આવી ઘટના બની ગઈ છે અને બીજી બાજુ એ લોકો  ને પોતાની પોલીટીક્સ સિવાય બીજું કઈ સુજતું નથી . પછી યાદ આવ્યા એ આંકડા જે ગેંગ રેપ્ વખતે સાંભળ્યા હતા , ૨૦૧૨ મા ૨૧૦૦૦ રેપ કેસ  નોધાયા હતા , રાજધાની દિલ્લી મા કઈ ૬૦૦ ઉપર્ કેસ નોધાયા અને એમાં થી માત્ર એક નું જ્ નિરાકરણ આવ્યું છે. અને આ માત્ર નોધાયેલા કેસ છે આ...

पहेले की तरह बस एक रोज फिर आ जाओ , यादो के कुछ पोधे मुरजा रहे है उन्हें पानी दे के चली जाना. आओ तो सरगोशी में जो गुफ्तगू किया करते थे उन्हें साथ ले आना ,  और किताबो के पीछे रक्खी हुई उन तिरछी नजरो को भी ले आना . तुम भलेही बात तक न करना मुजसे , में भी चुप चाप एक कोने में जाके बेठा रहूँगा . लेकिन तकिये से जरा बतिया लेना ,उसे जुकाम हुआ है . और जिस दीवार से पीठ लगा कर तूम फोन पे बाते किया करती थी उसे मिल लेना , आज कल वो बहोत अकेली पड गई है . रसोईघर की हर एक चीज़ मेरे खिलाफ मोरचा निकाल ने वाली है , उन्हें ज़रा समजाना के में अभी नया हू , सीख जाऊंगा . जुला , लेप्म , तुम्हारी वाली खुर्शी वो सब तो रूठे हुए परिवार वालो जेसे है सामने होते है पर बात कोई नहीं करता . और सर्दियों वाली रजाई निकाल के बस कुछ पल सोजाना. इतने स्पर्श छोड़ जाना के जो इस घर को तुम्हारे यहाँ होने का एहसास कराये. में तो आदत डालने की कोशिश कर रहा हू लेकिन , ये घर मानने को तैयार ही नहीं है, अगर मकान होता तो में समजा भी लेता. इसका मन रखने के खातिर ही सही पहेले की तरह बस एक रोज फिर आ जा...

मुझे लगता है मेरे आस पास सब कुछ मर गया है सूरज की रौशनी से ले के मेह्बुब की  आँखों का नूर सब कुछ बेजान सा लगा रहा है पहले  जो संगीत हुआ करता था, एसी चिडियों की आवाझ से अब डर सा लगा रहता है, मुझे समज नहीं आ रहा था अब तक की क्या हो रहा लेकिन अब जाना है की दरसल में मर चूका हू. और फिर भी एक सवाल है जो  मुझे छोड़ नहीं रहा है में आखिर था  कोन ? में रचेयता था  , या में रचना था  ? में रौशनी था , या में अंधकार था  ? मेह्बुक की पुकार था , या मजलूम की चीख था  ? और मेने ऐसे किया तो क्या था के मरने के बाद भी मुझे चेन नहीं है . हमेशा जुंड में चला , जो समूह ने कहा वही मेरी आवाज थी , मेने सिर्फ अपनी परवाह की तो क्या गलत किया ? सूखे पेड से ले कर , जहरीले समन्दर तक में ये सब पूछ आया कसी ने मुझे कुछ नहीं कहा. शायद वो भी मेरे प्रतीक बन गए थे , अब वो भी सिर्फ अपनी ही परवाह कर रहे थे , पर एक लाश को मेरे पे रहेम आया. मेरे हर सवाल का जवाब देने वो लाश भगवान बन के आई थी बड़ी बेरुखी से बतलाया उसने में इन्सान था . में इन्स...

एक इंसान की मोत पूरे परिवार से जिंदगी छीन लेती है संफेद रंग में लिप्टा, काला अंधेरा घर की छत बनता है और ज़मीन तो कब की पैरों तले से खिसक चुकी होती है उस वक्त तुम न धरती पे होते हो आसमान में करोडो में सही लेकिन तुमने अपनी सांसो की गिनती शुरू कर दी होती है भावना और वास्विकता, सायन्स और श्रध्दा के बिच में लटके रहेते हो . प्यार , भावना, सवेदना इन सब शब्दों से भरोसा उठ जाता है अगर कोइ अपना लगता है तो वो होता है दर्द , दर्द, की जो अनंत होता है ,जो तुम्हे जड़ बना देता है , अब , सवाल ये उठता है के,   क्या इसके बाद भी तुम सच में जिंदा हो ? एक इंसान की मोत पूरे परिवार से जिंदगी छीन लेती है.

આડી અવળી થોડી રેખાઓ હતી , ના કોઈ એનો આરંભ ના અંત . એક ઈંચ ની લંબાઈ માં અનંત સુધી ખેચાતી રહી એ રેખા , ક્યાંક તલવાર થી પણ ધારદાર ,જે મારા હાડકા ને કાપી ને આરપાર થઇ ગઈ , ક્યાંક લાવા થી પણ ગરમ , ઉકળતી , ચામડી ને બાળી નાખતી , તો ક્યાંક રૂ થી પણ હલકી કે પાપણો ને પણ ભાર ના લાગતી , ક્યાંક મને કચડી ને મારા શરીર નો ચૂરો કરી શકે એટલી શક્તી શાળી , કોઈ વાર ગોળ ગોળ ફરતા પોતામાં જ્ ખોવાઈ ને મને શોધી નાખતી , ગમે ત્યાં થી આવી , કલમ ચીરી ને આંગળી ફાડી નાખે એવી , તો ક્યારેક એણે આપલા ઘા ઉપર નો મલમ , વાક્ય નહી , શબ્દ નહી , અક્ષર પણ નહી માત્ર રેખા ,આડી અવળી  રેખા જેનો ના આરંભ ના અંત . અર્થ વગર ની , ભાવના વગર ની , સંવેદના વગર ની રેખા , લાગણી અને  સમજણ, થી પર. પણ લાગણીશીલ અને સમજુ એ રેખા .... મારા જીવન ની ઓળખ એ આડી  અવળી રેખા , એ તારા હસ્તાક્ષર  ,

चर्च का घंटाघर जब चीखता है सन्नाटे में, स्ट्रीट लाइट  की रोशनी जब सूरज बन के चमकती है  खून के भूखे मछ्छर रोशनी को पीने वहां मंडराते है , छाँव देने वाला बरगद जब राक्षस बन जाता है , वीरान सडक पर तेज़् सांसो की भागमभाग रहती है , और धीरे धीरे काला घना अँधेरा सर चड जाता है , उसे हम बड़ी आसानी से सिर्फ  एक रात कहते है .

Clouds were dark again Lightning  was ready to strike harder Rain of the pain was the only one on my side Athena was miles away from me I wanted to have her, was craving for her, She chose to smile from distance, I was standing under the dark sun, Alone, buried in pain, thoughtless, Wanted to run but legs were frozen  Wanted to shout but voice in me  died already Punched my hand on floor as hammer Blood splashed, pain increased, But I was happy; I enjoyed the pain of every strike I did not stop till I collapsed. I woke up next morning, my hands were swelling But there was no pain, On the ground  Athena was smiling ,covered in my blood She was always there in me Me inside me born…. Clouds are not dark and Rainbow has taken place of lightning …. It was just a season change …