Skip to main content

Life Fiction 2.0


It was a cold winter night in Ahmadabad. There was something unusual with the street lights. And I was not alone at local “tapari”, there was nothing unusual about it.  I was sitting there and having my routine evening chaay and cigarette.   Under a tree, not very far from me there were two boys and one of them was a great writer and critic (according to him). He was shouting, or I felt so. He was cribbing about a play. He abused the writer then came to director. i was done with my  two chaay and two milds and he was still abusing the director and his all recent production, then he came to the actor, and again he goes on and on. His voice was louder then before or I thought so. He said the actor was stupid, full, beep beep and immature beep and beep and one more thing beep. I was getting late. I went to that boy (self proclaimed critic, other one was just listing. I guess, this kind of people need someone for their mental masturbation, poor other guy) and said “hey, how are you? Want some tea?” He was cold, Shocked.

“I”

(stupid, beep beep and immature beep and beep and one more thing beep actor)


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

નનામી

આજે જે કઈ પણ લખી રહ્યો છું એ વાર્તા , કલ્પના કે ફિક્શન નથી બસ લાગણીઓ છે, એના કરતાં પણ સ્પષ્ટ કહું તો માત્ર ગુસ્સો. બે એક દિવસ થી કામમા હતો એટલે ન્યુઝ જોઈ શકતો નોહ્તો માટે આજે સવારે ન્યુઝ જોયા ત્યારે ફરી થી લોકો રસ્તા ઉપર ભેગા થઇ ગયા હતા, વાત એ જ્ હતી પણ કદાચ એ મારા માટે પેહલા કરતાં પણ વધારે ક્રૂર હતી ,  ફરી એ જ્ શહેર. અને આ વખતે વિક્ટમ એક પાંચ વર્ષ ની છોકરી,  સાચું કહું છું રુવાંટા ઉભા થઇ ગયા હતા, પેહલા બે ત્રણ મીનીટ તો ન્યુઝ વાળા બીજુ શું બોલ્યા કઈ જ્ ખબર નથી પણ હા પછી ખબર પડી કે કોઈ ડીબેટ ચાલી રહી હતી , એ જ્ બધું પોલીસ રિપોટ નોહતી લખી રહી. કોઈક એમ એલ એ  એમ પણ કહ્યું કે આ તો પોલીટીક્સ થઇ રહી છે, ગાળ બોલવા ની ઈચ્છા થઇ ગઈ હતી , ઈનફેક્ટ બોલી પણ ગયો હતો, એક બાજુ આવી ઘટના બની ગઈ છે અને બીજી બાજુ એ લોકો  ને પોતાની પોલીટીક્સ સિવાય બીજું કઈ સુજતું નથી . પછી યાદ આવ્યા એ આંકડા જે ગેંગ રેપ્ વખતે સાંભળ્યા હતા , ૨૦૧૨ મા ૨૧૦૦૦ રેપ કેસ  નોધાયા હતા , રાજધાની દિલ્લી મા કઈ ૬૦૦ ઉપર્ કેસ નોધાયા અને એમાં થી માત્ર એક નું જ્ નિરાકરણ આવ્યું છે. અને આ માત્ર નોધાયેલા કેસ છે આ...

मोत

एक इंसान की मोत पूरे परिवार से जिंदगी छीन लेती है संफेद रंग में लिप्टा, काला अंधेरा घर की छत बनता है और ज़मीन तो कब की पैरों तले से खिसक चुकी होती है उस वक्त तुम न धरती पे होते हो आसमान में करोडो में सही लेकिन तुमने अपनी सांसो की गिनती शुरू कर दी होती है भावना और वास्विकता, सायन्स और श्रध्दा के बिच में लटके रहेते हो . प्यार , भावना, सवेदना इन सब शब्दों से भरोसा उठ जाता है अगर कोइ अपना लगता है तो वो होता है दर्द , दर्द, की जो अनंत होता है ,जो तुम्हे जड़ बना देता है , अब , सवाल ये उठता है के,   क्या इसके बाद भी तुम सच में जिंदा हो ? एक इंसान की मोत पूरे परिवार से जिंदगी छीन लेती है.

નાટક

આજનો દિવસ એ ખુબ જ અલગ અલગ પ્રકારની લાગણીઓથી ભરેલો હોય છે, દર વર્ષે આ દિવસ ૨૭ માર્ચ ઘણા બધા મિક્સ ઈમોશનની રોલર કોસ્ટર રાઈડમાંથી લઇ  જાય છે. કારણ માત્ર વિશ્વરંગભૂમિ દિવસ હોવાનું નથી. પણ એ બધી લાગણીઓને એકસુત્રમાં બાંધી ને એને કઈ સર્જનાત્મક રસ્તા તરફ લઇ જવાની સુજ અને સમજ રંગભૂમિ એ આપી છે, ઘણા બધા મિત્રોનો એમાં સાથ રહ્યો છે. પણ રંગભૂમિ વગર આ લાગણી બીજા કોઈ સ્વરુપમાં બહાર લઇ મારા માટે અશક્ય હતી. મુઠ્ઠીને ગમે તેટલી કચ્ચીને બંધ કરી રાખીએ પણ એમાં કશું ટકતું નથી છેવટે તો નીકળી જ જાય છે, એના કરતા એ બધું જ છોડી દેવું અને આગળ વાધું એ જ જીવન છે, અને એટલે જ આજ ના દિવસે મારા બે નાટકો કે જે મારા થી ખુબ નજીક છે, જે નાટકો એ મને મારી ઓળખ આપી છે એ આજે અહિયાં મુકું છું,  જેને પણ આ નાટકોની ભજવણી કરવી હોય તેમને છૂટ છે. I want to Tweet.  But, I love you,