પોપકોર્ન -

નોંધ : આજે જે લખવું છે એ માત્ર ફિક્શનલ, પેહલો વિચાર છે , કોઈના ફોર્મેટ કે આઈડિયાનું મજાક બનાવવા કે હાની પહોચાડવાની કોઈ જ વૃતી નથી . છેલ્લા થોડા સમય થી હું લપ્રેક (લઘુ પ્રેમ કથા) વાંચી રહ્યો છું જે એક નવું ફોર્મેટ છે મારી જાણ છે ત્યાં સુધી ૩ પુસ્તક બહાર આવ્યા છે , અને મને ત્રણેવમાં ખુબ મજા પડી છે , સાચે તો મને ફોરમેટમાં જ મજા પડી છે. (જબરા ફેન ફીલિંગ ) લઘુ પ્રેમ કથા, આજ ના સમય માં એકદમ સાંપ્રત વાત છે, આજ કાલથી પ્રેમ કથાઓ લઘુ જ હોય છે. (અપવાદ બધે જ હોય છે). હવે એ ઉપર થી વિચાર આવ્યો કે જો લપ્રેક ગુજરાતીમાં અમદાવાદના બેકડ્રોપમાં લખાય તો સખત ફની થઇ જાય અને એના ઉપર થી આ એક વિચાર આવ્યો જે પેહલો વિચાર જ છે જે શેર કરી રહ્યો છું. 

લપ્રેક ૧ 

પોપકોર્ન

એ બેવ એક એવી ફિલ્મ જોવા માટે સીનેપોલીસ ગયા જેની સાથે એમને સીધા કે આડકતરા કોઈ લેવા દેવા નોહતા. એમને એટલી ખબર હતી કે આ ફિલ્મ જોવા ખુબ ઓછા લોકો આવે છે. અલ્ફા મોલ જેવી જગ્યા ઉપર ભીડ સારી એવી હોય છે એકલામાં પકડાઈ જવા કરતા ભીડ માં ખોવાઈ જવું, એ એને સારો ઓપ્શન લાગ્યો. બેવ જણ કોર્નર સીટ ની ટીકીટ લઇ ને પોપકોર્ન લેવા ગયા. સીટ ઉપર બેસતા બેસતા એ બોલી ધાણીનાં તો કઈ આટલા રૂપિયા હોય એના મન માં પર ધણી કેટલા રૂપિયા થયા એની ગણતરી ચાલુ થઇ અને ફિલ્મ પણ શરુ થઇ ૧૦ મિનીટ પછી છોકરી મોટે થી બોલી તું નક્કી કરી લે તારે ખભે હાથ મુકવો છે કે ફિલ્મ જોવી છે,(એને એવું લાગ્યું કે ફિલ્મ પણ એક સેકન્ડ માટે અટકી ગઈ છે ) ખભે હાથ જ મુકવો હતો તો રીવર ફ્રન્ટ ક્યા નથી જવાતું , આટલો ખર્ચો કરવાની શી જરૂર હતી. પછી ..

એણે આખી ફિલ્મ જોઈ , પોપકોર્ન ખાતા ખાતા.